Dzieci wiedzą lepiej

Półtora roku temu zamieszkało z nami dziecko. Wkrótce potem okazało się, że co prawda jest miłe, słodkie i przytulaśne, ale poza tym jest również bardzo surowym nauczecielem. Lekcje są udzielane bezpłatnie dzień w dzień, od rana do wieczora - o wakacjach, usprawiedliwionych nieobecnościach czy wagarach nie ma oczywiście mowy :)

Oto jedna z tych lekcji: dziecko wymaga w kontakcie z sobą stuprocentowego zaangażowania. Nie ma mowy, by układać klocki jedną ręką a w drugiej trzymać gazetę lub przewracać kartki w książeczce gawędząc w międzyczasie z żoną. Nie. Każda taka próba będzie bezlitośnie i konsekwentnie ukarana wrzaskiem i/lub płaczem. Sygnał jest czytelny: wymagam pełnej uwagi.

Co ciekawe dziecko znacznie lepiej przyjmuje postawienie sprawy w ten sposób: "Zbudujemy razem domek z klocków a potem poczytam gazetę". Wtedy sytuacja jest jasna - bawimy się razem a potem tata ma czas dla siebie. To dziecko jest w stanie zaakceptować, choć trzeba przyznać, że czas wolny wydzielany rodzicom jest bardzo ograniczony :)

Lekcja wydaje się trywialna, ale przyjrzyjcie się ludziom wokół siebie. Jak zachowują się w kontaktach z innymi ludźmi ? Jak w kontaktach z Wami? Czy zdarza się, że w trakcie rozmowy skanują wzrokiem emaile, w czasie spotkań odbierają telefony lub piszą smsy? Zerkają na rozłożoną na stole gazetę? Bawią się spinaczami lub wyglądają za okno? Rozmawiając przez telefon oglądają telewizję? Z moją pótoraroczną córką by to nie przeszło, a co ciekawe jest to akceptowane przez szefa czy współpracowników! Menadżerowie zachowują się tak w stosunku do podwładnych. Sprzedawcy względem klienta. I uchodzi to płazem!

Lekcja od mojej córki: nie róbmy tak. Poświęcajmy uwagę wyłącznie naszemu rozmówcy. Krótka lista kontrolna:

• Patrzmy na rozmówcę. Nie za okno. Nie na monitor z włączonym programem pocztowym. Nie na telewizor.
• Słuchajmy rozmówcy. Nie reagujmy na rozmowy toczone dookoła. Nie wyłapujmy lecących w radiu wiadomości.
• Nie pozwólmy na przerwania. Nie odbierajmy telefonów. Wyłączmy telefon komórkowy. Monitor. Telewizor.
• Skupmy się na rozmówcy i rozmowie. Nie myślmy o następnym spotkaniu, o niezwiązanych z rozmową problemach, o tym jak fajnie byłoby pływać w jeziorze zamiast siedzieć w biurze.
• Nie patrzmy na zegarek. Ani ten w komórce, ani ten na ścianie, ani na ręku rozmówcy.

Jeśli czekacie na ważny telefon lub email, to powiedzcie o tym rozmówcy na samym początku rozmowy. Przeproście go z góry, że będziecie musieli zerkać na komórkę lub ekran i potencjalnie przerwać rozmowę. To samo jeśli macie ograniczenie czasowe: uprzedźcie rozmówcę na początku, że będziecie musieli kontolować czas spotkania.

Zalecany drobny eksperyment: Podczas najbliższego spotkania, jak tylko zadzwoni Wasza komórka, to bez sprawdzania kto dzwoni odrzućcie nadchodzącą rozmowę telefoniczną. Zobaczcie jaki to ma wpływ na stosunek Waszego rozmówcy do Was.

Zastrzeżenie: nie namawiam do socjotechnicznych sztuczek w celu manipulowania ludźmi. Zachęcam do zmiany wewnętrznego nastawiania. Ludzie wokół nas i ich problemy są ważne (jeśli dla Was nie są, to może lepiej w ogóle nie poświęcać na nie czasu?) i zasługują na wyłączną uwagę. Warto sobie uświadomić, że naprawdę telefon może poczekać. Traktujmy ludzi wokół nas tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.

Ogólniejsza uwaga: warto mieć dzieci. Są dobrymi nauczycielami.

Zobacz inne wpisy

• Jeśli chcesz zbudować statek...
• Do czego email się nie nadaje
• Zaufanie w biznesie
• Waga podejmowanych decyzji